zaterdag 4 mei 2013
vrijdag 3 mei 2013
I wrote this for you
“Joan of Arc came back as a little girl in Japan, and her father told her to stop listening to her imaginary friends.
Elvis was born again in a small village in Sudan, he died hungry, age 9, never knowing what a guitar was.
Michelangelo was drafted into the military at age 18 in Korea, he painted his face black with shoe polish and learned to kill.
Jackson Pollock got told to stop making a mess, somewhere in Russia.
Hemingway, to this day, writes DVD instruction manuals somewhere in China. He’s an old man on a factory line. You wouldn’t recognise him.
Gandhi was born to a wealthy stockbroker in New York. He never forgave the world after his father threw himself from his office window, on the 21st floor.
And everyone, somewhere, is someone, if we only give them a chance.”
— Iain S. Thomas; I Wrote This For You
what's the point?
Het idee dat een intelligente en bijzonder mooie vrouw zichzelf totaal nooit met niets benadeeld dankzij de jaloersheid van andere vrouwen en de geilheid van andere mannen, de toegesnelde weerzinwekkende hulp voor haar onbeholpenheid en haat, en de volmaakte onbenulligheid van het spel der waaghalzen, is volkomen in conflict met het idee van rechtvaardigheid, vrijheid en gelijkheid.
De sublieme wraak van de menselijke natuur op de bespottelijkheid van elke maatschappelijke constructie.
De ware revolutionair staat niet op barricades maar is een vrouw met 10 aanbidders aan elke vinger die weet wat ze wil.
En elke aanbidder tevens levend bewijs is van de bonte bezwaarlijkheid van aantrekkingskracht wanneer het nooit geen is.
Ze is de geilste reclame voor liefde en het leven zelf, waar leven zelf alles mee vermoord.
De exces van de tragiek terwijl geld alleen nog maar galgen humor is.
De ultieme verleiding met de tijd en ego en ze met geen vriend ook vriendschap wint.
Godin, geluk en oneerlijke beroerling die zich sterveling noemt.
Een zinloos walg-gesprek en de triomf van de wachtrij.
Een versplinterd en verduisterd geweten door de chantage met chanteren.
En nooit vergeten: de onpasselijkheid met weeïg omdat ze alles overhoop logen.
De sublieme wraak van de menselijke natuur op de bespottelijkheid van elke maatschappelijke constructie.
De ware revolutionair staat niet op barricades maar is een vrouw met 10 aanbidders aan elke vinger die weet wat ze wil.
En elke aanbidder tevens levend bewijs is van de bonte bezwaarlijkheid van aantrekkingskracht wanneer het nooit geen is.
Ze is de geilste reclame voor liefde en het leven zelf, waar leven zelf alles mee vermoord.
De exces van de tragiek terwijl geld alleen nog maar galgen humor is.
De ultieme verleiding met de tijd en ego en ze met geen vriend ook vriendschap wint.
Godin, geluk en oneerlijke beroerling die zich sterveling noemt.
Een zinloos walg-gesprek en de triomf van de wachtrij.
Een versplinterd en verduisterd geweten door de chantage met chanteren.
En nooit vergeten: de onpasselijkheid met weeïg omdat ze alles overhoop logen.
donderdag 2 mei 2013
「decay as an aphrodisiac/consequence of...
「decay as an aphrodisiac/consequence of...:
「decay as an aphrodisiac/consequence of victimization」
byAliester Meek
“To hold our tongues when everyone is gossiping, to smile without hostility at people and institutions, to compensate for the shortage of love in the world with more love in small, private matters; to be more faithful in our work, to show greater patience, to forgo the cheap revenge obtainable from mockery and criticism: all these are things we can do. ”
― Hermann Hesse”
Abonneren op:
Posts (Atom)