is om te gillen. Dankzij politici die er zijn gekozen om te gillen over de tijd waarin we leven. Die politici vinden wetenschap om te gillen en wetenschap vindt het universum om te gillen en gillen over hun theorie modellen. En de modellen zijn op sociale media om te gillen want influence met altijd dezelfde engste influencers die boven drijven in de kansloze vijver van ongelijkheid is om te gillen. En engerds gillend afsluiten. En met een tijdlijn waarin ze liegen om te gillen.
De communicatie revolutie is om te gillen want om te gillen is de hele electronica onnodig en de meesten toch nooit begrepen zonder te gillen tegen nepcontacten die alleen achterbakse aanspraak komen doen om ook te gillen over de harteloze aandachtstang. En ze foutief concluderen waar niemand om gillen kwam.
Hoeveel beter was de tijd van de antieke waarin de goden en hun Pantheon er was om te gillen en de keizerlijke macht er was om te gillen. Toen fout plezier om te gillen was.
Wat is de mens iets anders dan om te gillen met of zonder de rest? En de rest dat negeert met of zonder A.I. om te gillen.
