The Verge | 
Solidoodle | Email this | Comments
Sometimes 140 characters just isn’t enough and you need the help of a cartoon character to find a common language. 'Eric the Circle' (or Eric), brings a new way of expressing and commentating...
(PRWeb October 11, 2011)
Read the full story at http://www.prweb.com/releases/2011/10/prweb8867437.htm
In de mobiele telefoons van tegenwoordig vind je heel wat slimme snufjes. Een versnellingsmeter bijvoorbeeld, om het beeld de goede kant op te draaien, en GPS om je locatie te bepalen. Voor onderzoekers leveren zulke sensoren een schat aan informatie (zie kader).
Afbeelding: © SXC: lusi
Moesten wetenschappers vroeger mensen speciale apparaten meegeven om onderzoek te doen, nu draagt vrijwel iedereen voortdurend een computertje met zich mee. Het (met toestemming) verzamelen van gegevens via telefoons heet ook wel participatory sensing of reality mining. Het heeft belangrijke voordelen: het is goedkoop, makkelijk uitvoerbaar en je hebt snel veel deelnemers en gegevens. Daarom zijn er al veel toepassingen bedacht. Zo gebruikt men reality mining voor het in kaart brengen van beschadigde wegen (potholes in het Engels) of het monitoren van de kwaliteit van lokale WIFI-netwerken.
Maar het is natuurlijk jouw data, dus misschien wil je er zelf ook iets mee doen? Dat kan. Een Amerikaanse ondergroep van MIT Media Lab ontwikkelde het (gratis) systeem Funf, waarmee je zelf smartphone-data kunt verzamelen en gebruiken.
Funf bestaat uit twee delen. Op je telefoon (die wel moet draaien op Android) installeer je Funf Journal, dat is een app die alle gegevens verzamelt. Om de data te onderzoeken heb je een computer of laptop nodig, met speciale Funf-software.
Je kiest zelf wat welke informatie Funf Journal precies registreert. Op het scherm kun je zogenaamde probes aan- of uitvinken. Die corresponderen met bepaalde sensoren, maar geven net iets andere informatie. De sensorgegevens kunnen namelijk vrij ingewikkeld zijn en daar heb je als gebruiker niet zoveel aan. Een probe verwerkt de ruwe data alvast een beetje. Zo geeft de activity monitor een waarde voor de hoeveelheid beweging, in plaats van ‘betekenisloze’ gegevens van de versnellingsmeter.
Afbeelding: © Kulkarni et al.
In feite is er bij reality mining sprake van een draadloos sensornetwerk, waarbij de speciale sensor nodes zijn vervangen door telefoons. Het doel is wel iets anders. Bij veel sensornetwerken is het de bedoeling om op basis van de verzamelde informatie (automatisch) actie te ondernemen. Je kunt bijvoorbeeld de verwarming bijstellen als sensoren een hoge temperatuur meten, zoals in een woningcomplex of kas. Bij reality mining gaat het vooral om de informatie zelf, die onderzoekers iets vertelt over de leefomgeving.
Er zijn op dit moment dertig probes beschikbaar. Naast beweging en locatie, kun je onder andere batterijstatus, browsergeschiedenis en belgegevens registreren. De onderzoekers van MIT hopen dat mensen ook hun eigen probes gaan bedenken en ontwikkelen. Je kunt bijvoorbeeld de resultaten van twee (of meer) probes combineren tot één nieuwe.
Op zichzelf is het niet bijzonder dat de app sensorinformatie verzamelt en registreert, dat zou je ook met een zelfgebouwde applicatie kunnen doen. Het handige aan Funf is dat er al veel werk voor je gedaan is. Bij het verzamelen moet je bijvoorbeeld rekening houden met stroomverbruik: allerlei sensoren voortdurend laten draaien, vergt veel van de batterij. In Funf gebruikt daarom energiezuinige strategieën, zoals ‘zware’ taken uitstellen totdat de telefoon aan de oplader ligt en pas een GPS-meting doen als de versnellingsmeter aangeeft dat het toestel beweegt.
Een ander lastig punt is de beveiliging van gegevens, je wilt natuurlijk niet dat iedereen jouw data zomaar kan gebruiken. Om dit te voorkomen, wordt alles versleuteld opgeslagen en verstuurd. Ook kun je het programma zo instellen dat de data anoniem blijft of dat alleen resultaten van je analyses toegankelijk zijn en niet de achterliggende gegevens.
Nog geen idee wat je ermee zou willen? Ter inspiratie kun je kijken naar visualisaties gemaakt voor het tv-programma Britain from Above. Een van de video’s zie je hieronder. Deze maakten ze door de GPS-coördinaten van vliegtuigen gedurende een periode in beeld te brengen. In je eentje is het natuurlijk wat lastiger, maar met een beetje geduld kom je een eind.
An experimental tool removes the need to hand your credentials over to lots of different websites.
The Mozilla Foundation, a nonprofit corporation that makes the Firefox browser, released an experimental tool last week that could dramatically change the way people identify themselves online.
Instead of handing your log-in credentials over to countless different websites, or to a site like Facebook or Google that then confirms your identity with other sites, Mozilla's BrowserID tool stores your identity information inside your browser. This keeps that data out of the hands of companies that could be hacked, or that may track your log-in behavior for commercial purposes.
Remembering many different passwords is hard enough, and recent attacks on Sony, Citibank, and others have shown that users' identity credentials are often poorly protected. Mozilla argues that BrowserID would be a safer and more secure way to verify identity, and would give users more privacy.
This is part of a larger effort by Mozilla to change the way identity works on the Web. Reacting to increasing use of tracking technologies, Mozilla has conceived of a suite of open standards and protocols that, taken together, would move control over personal information into the browser itself. Mozilla says this effort is fueled by 'principle over profit.' The Firefox vision statement reads: 'Users should be able to share information about themselves selectively and easily, rather than sharing a lot about themselves to receive little in return.'
Mozilla's system lets users tie one password to an e-mail account of their choice. Mozilla confirms that the address is valid by sending an e-mail to the user with a link that is used to verify ownership. Then, when a user visits a website that supports BrowserID, the site asks which e-mail he or she wants to use. Once the user enters that address, BrowserID checks to see if the user owns that e-mail address, and either verifies him or her, or does not.
A Mozilla spokesperson says, "With existing log-in protocols, the identity provider—Facebook, Twitter, Google, or other OpenID provider—is actively involved in every log-in transaction. This means the identity provider knows all of the user's log-in activity, and must be online at the time the user wishes to log in. This can create privacy and reliability issues."
Since BrowserID is experimental, it doesn't yet support all the pieces that Mozilla wants to include. For example, the company hopes to eventually work with e-mail providers. This would require companies such as Google and Yahoo integrating BrowserID into their webmail systems. That way, when a user logs into his or her e-mail, the system would automatically generate a certificate that would be stored in the browser, tying that user to the relevant e-mail address. The next time the user visited a website to sign in with BrowserID, the certificate would do most of the work.
"
 |  |
Het is prettig om te weten welke acties je nu moet ondernemen om ervoor te zorgen dat er in de toekomst iets gebeurt. Met een mooi woord (of eigenlijk twee mooie woorden) heet dat transition management, oftewel het ‘managen’ (regelen) van ontwikkelingen. Promovendus Emile Chappin (TU Delft) deed hier onderzoek naar.
Chappin richtte zich speciaal op de energiemarkt. Kun je door het nabootsen van de elektriciteitsmarkt bijvoorbeeld voorspellen welk effect een maatregel voor CO2-reductie heeft? “Wanneer we ontwikkelingen ‘voor onze neus’ zien gebeuren, kunnen we de onderliggende mechanismen misschien beter begrijpen”, schrijft Chappin in zijn proefschrift. En als je eenmaal weet hoe het werkt, kun je ook beter inschatten welk effect bepaalde beslissingen hebben.
Op het gebied van energie worden veel ontwikkelingen verwacht. Stappen we bijvoorbeeld af van de vervuilende kolencentrales? Hier zie je de bouw van een nieuwe centrale op de Maasvlakte in Rotterdam, Maasvlakte Power Plant 3 (MPP3). Afbeelding: © Flickr: Bart van Damme
Chappin onderzocht of simulaties duidelijk maken wat de langetermijngevolgen zijn van politieke besluiten op het gebied van energie. Bijvoorbeeld voor het verminderen van de CO2-uitstoot. Voor de simulaties is het nodig om de energievoorziening na te maken in de computer (te modelleren). Dat is een lastige klus, want er zijn veel elementen in het spel: kolencentrales, windmolenparken, elektriciteitskabels, gasleidingen, etc. En dat zijn slechts de technische aspecten. De elektriciteitsvoorziening bevat ook sociale elementen, zoals overheden, bedrijven, regels, wetten en zakelijke markten. Die combinatie van technische en sociale aspecten maakt het een lastig fenomeen om te modelleren.
Chappin koos ervoor gebruik te maken van Agent-Based Modelling (ABM). Dat wil zeggen dat alle elementen die een rol spelen in het systeem, gerepresenteerd worden met een Agent. Waarbij een Agent in feite niets anders is dan een klein computerprogrammaatje. Het complete model bestaat daarom uit allemaal kleine computerprogrammaatjes die kunnen met elkaar communiceren (informatie uitwisselen). In het geval van de elektriciteitsvoorziening zijn de Agents onder andere de bedrijven die betrokken zijn bij de stroomproductie, zoals de netbeheerder en de energiemaatschappij. Daarnaast is er een Agent die de overheid voorstelt en een die staat voor alle energieverbruikende partijen. Er is ook een omgeving-Agent: dat is de buitenlucht waar bijvoorbeeld de CO2in terecht komt.
Linksboven zie je het netwerk van Agents (de binnenste cirkel) en andere onderdelen van het systeem zoals de ‘fysieke’ energiecentrales (buitenste cirkel). In de panelen rechts en onderin zie je de ontwikkeling van prijzen, vraag en aanbod van stroom, en de typen energiecentrales (portfolio). Afbeelding: © Chappin, 2011
Ook de abstracte elementen van het systeem kunnen als Agent ingebouwd worden. Zo is er een Agent die de zakelijke markt voorstelt waarop de stroom wordt verhandeld en een andere Agent zorgt voor de emissiehandel. Dat is een maatregel die is ingezet om de uitstoot van CO2 te verminderen (zie kader).
In Europa wordt sinds 2005 gehandeld in emissies. Het idee achter deze handel is dat bedrijven en landen een maximale emissiewaarde van broeikasgassen afspreken. Blijven ze onder die waarde, dan verdienen ze credits. Die credits kunnen ze verkopen aan bedrijven of landen die boven het maximum uit dreigen te komen. Hiermee compenseren die vervuilers alsnog hun uitstoot. Zie ook het Kennislink-artikel ‘Klimaatverandering’.
Elke Agent beschikt over doelen, informatie over zichzelf en de omgeving, en een set regels. Tijdens de simulatie moet de Agent voortdurend beslissingen nemen om zijn doelen te bereiken (bijvoorbeeld geld verdienen). Zo moet hij telkens besluiten om stroom te verkopen of energie in te kopen. Daarnaast kan hij beslissen te investeren en een extra energiecentrale te bouwen. Daarbij moet hij ook kiezen voor een technologie: wordt het kolen of toch zonne-energie?
Bij elke beslissing gebruikt hij zijn regels en de kennis die hij heeft over zichzelf en de omgeving. Die gegevens worden steeds geüpdate op basis van wat er gebeurt; hoe de andere Agents reageren, hoe een bepaalde actie uitpakt, enzovoorts. Ook heeft de Agent te maken met factoren van buitenaf. In geval van de elektriciteitsvoorziening geldt bijvoorbeeld een vaste prijs voor aardgas (die is dus ‘van buitenaf’ ingesteld) en is ook vooraf bepaald dat de vraag naar stroom steeds groter wordt. Door al deze factoren zullen Agents telkens weer iets anders reageren en zal het hele systeem zich langzaam ontwikkelen.
Na het opzetten van het model, heeft Chappin simulaties gedraaid om te zien hoe het elektriciteitssysteem zich zou ontwikkelen in de komende 50 tot 75 jaar: 3600 keer gingen de Agents onderhandelen, kopen en verkopen, en dat telkens 75 jaar lang. Daarna deed Chappin het nog 3600 keer, maar dan zonder de emissiehandel in het systeem. Zo kon hij kijken wat voor effect de emissiehandel heeft en wat dat betekent voor de uitstoot van CO2.
In de onderstaande figuur zie je de resultaten. Het blijkt dat emissiehandel wel effect heeft, want zonder emissiehandel zitten na 75 jaar we op meer dan 1000 Mton (1.000.000.000 kg) per jaar en met emissiehandel op ongeveer 200 Mton per jaar. Maar je ziet ook dat de uitstoot van CO2 sowieso toeneemt, of je emissiehandel toepast of niet.
Het inzetten van emissiehandel heeft wel zin: de uitstoot van CO2 is minder dan wanneer je niets doet. Écht minder wordt het daarentegen niet… Afbeelding: © Chappin, 2011
Chappin maakte ook simulatiemodellen waarmee hij de emissiehandel kon vergelijken met een andere strategie om de CO2-uitstoot te reduceren, de ‘CO2-tax’. Bedrijven moeten dan bij vervuilende activiteiten extra belasting betalen (een kolenfabriek is dus meer geld kwijt dan een windmolenpark). Uit de simulaties blijkt dat die strategie aanzienlijk beter en goedkoper zou werken dan de emissiehandel, zie onderstaande figuur.
Om de lucht schoner te krijgen, kun je het beste extra belasting heffen op vervuilende activiteiten, want dan daalt de uitstoot van CO2. Afbeelding: © Chappin, 2011
Volgens Chappin is het probleem bij emissiehandel dat de kosten van CO2 te veel fluctueren; de ene keer kost het je meer dan de andere keer. Vanwege die onzekerheid durven bedrijven niet te investeren in andere energiebronnen, wat wel noodzakelijk is voor CO2-reductie. De CO2-tax zorgt er daarentegen voor dat de kosten van CO2 stabiel blijven. Dat geeft bedrijven meer zekerheid, waardoor ze eerder investeren in andere technieken.
De simulatiemodellen van Chappin maken voor politici, beleidsmedewerkers, bedrijven, ingenieurs en consumenten inzichtelijk welke gevolgen hun keuzes voor de energietransitie kunnen hebben. Voor hen is de simulatie soms echter moeilijk te begrijpen. Daarom heeft Chappin ook een computerspel gemaakt.
De speler neemt de plaats in van een energieproducerende Agent (bijvoorbeeld de eigenaar van een kolencentrale) en moet zoveel mogelijk geld verdienen. Hij moet elektriciteit opwekken en verkopen, eventueel nieuwe fabrieken bouwen en — later in het spel — meedoen in de emissiehandel voor CO2. Tijdens het spelen wordt steeds ‘harde informatie’ gegeven, zoals prijzen van grondstoffen, maar er verschijnt ook ‘zachte informatie’. Dat zijn bijvoorbeeld nieuwsberichten over plannen van de overheid of een analyse van een financieel expert. Op basis van al deze gegevens moet de speler beslissen wat hij doet.
Het spel is bedoeld om duidelijk te maken hoe complex de elektriciteitsmarkt is. “Wanneer men inziet hoe moeilijk het is om in die omgeving beslissingen te nemen, kan men de uitslag van een simulatie beter begrijpen”, zegt Chappin in zijn proefschrift. Hij hoopt met de combinatie van modellen en het spel een zinvolle bijdrage te leveren aan de keuzes die we in Nederland moeten maken om ook in de toekomst voldoende, betaalbare en schone energie te hebben.
Emile Chappin verdedigt zijn proefschrift op donderdag 16 juni 2011 om 10.00 uur in het Science Centre van de TU Delft, Mijnbouwstraat 120, Delft. De zitting is live te volgen op internet via www.chappin.com/defense. Het proefschrift vind je online in de repository van de TU Delft.
"
A new approach to tesselations allows any artist to create Escher-like images
One of the heroes of 20th century graphic art was Maurits Cornelis Escher, who used concepts from mathematics to produce extraordinary images.
One device that Escher mastered was the tesselation, which he exploited to create fantastic, periodic arrangements of images.
Today, San Le, an artist and computer programmer based in the US, shows how to generalise Escher's technique. And his approach is so simple that anyone can give it try. 'The rules to creating tiling art are straightforward,' says Le.
The idea is to study the shapes that fit together to tile a plane and to clearly label the sides that end up being adjacent. It's then a question of creating an image that connects across these complementary sides.
The beauty of this approach is that it changes the problem from a mathematical challenge to an artistic one.
To demonstrate the power of his method, Le goes a step further than Escher by applying it to Penrose's aperiodic tiling of a plane using darts and kites (shown above). That's a tiling Escher never had the chance to work with but one that he would surely approve of. See below for Le's version.
Le even goes on to show how to create fractal tilings, surely in a manner that Escher would approve of.
The results are mesmerising (see the paper for more examples). Why not give it try?
Ref: arxiv.org/abs/1106.2750: The Art of Space Filling in Penrose Tilings and Fractals
"
| |
 |  |
