Posts tonen met het label Φ beauty. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Φ beauty. Alle posts tonen

zaterdag 5 mei 2012

Sexual selection in humans: What is attractive and why

Sexual selection in humans: What is attractive and why: Sexual selection is a variant of natural selection in which one gender prefers certain traits be present in their mate. Thus individuals with those attractive traits will have a high reproductive success, spreading their genes (and the trait) through the population. This can also cause the attractive trait to become greatly exaggerated, so as to … Continue reading »...


Dixson AF, Halliwell G, East R, Wignarajah P, & Anderson MJ. (2003) Masculine somatotype and hirsuteness as determinants of sexual attractiveness to women. Archives of sexual behavior, 32(1), 29-39. PMID: 12597270   Masculine somatotype and hirsuteness as determinants of sexual attractiveness to women.

Sybil A Streeter, Donald H McBurney. (2002) Waist–hip ratio and attractiveness: New evidence and a critique of “a critical test”. Evolution and Human Behavior, 24(2), 88-98. info:/10.1016/S1090-5138(02)00121-6

Pawłowski B. (2003) Variable preferences for sexual dimorphism in height as a strategy for increasing the pool of potential partners in humans. Proceedings. Biological sciences / The Royal Society, 270(1516), 709-12. PMID: 12713744   Variable preferences for sexual dimorphism in height as a strategy for increasing the pool of potential partners in humans.


But having the more attractive traits makes that living life more meaningful?

zondag 29 april 2012

Neural correlates of beauty

Neural correlates of beauty: “What exactly is beauty?”, is an old and unanswered question. It is one of those fringe qualia of consciousness – not a perception but a feeling, like familiarity or certainty, which is attached to a perception. But the criteria for this feeling has never been settled. A recent paper by Ishizu and Zeti (citation below) [...]...


There is one overlap between visual and auditory beauty and no overlap between visual and auditory ugliness! ☯
See also this post

donderdag 17 november 2011

Beauty Now in the Eye of the Algorithm

Beauty Now in the Eye of the Algorithm:

New image recognition technology judges photographic aesthetics.


New technology from Xerox can sort photos not just by their content but also according to their aesthetic qualities, such as which portraits are close-in and well-lit, or which wildlife shots are least cluttered.




dinsdag 15 november 2011

Schoonheid loont echt

Schoonheid loont echt: Wat we altijd al dachten is nu wetenschappelijk bewezen. Mooie mensen zijn gelukkiger en verdienen meer.

Kortom, hoe mooier het uiterlijk hoe meer het karakter is vergiftigd met hebzucht.
Verwend corrupt als ze zijn met hun 150% van het gemiddelde.

En met het pareto principe kan men vermoeden dat 20% van die schoonheden op 80% van de klein-geestigen teert.

 De schrijver interviewde voor zijn onderzoek meer dan 3.500 verloofde mensen. Wanneer hij aan mannen vroeg om hun verloofde te beschrijven, koos slechts 20 procent voor de woorden 'prachtig' of 'sexy'. De andere mannen focusten vooral op de persoonlijkheid van hun toekomstige vrouw.

Waarmee het gezegde wie mooi wil zijn moet pijn lijden al zegt dat je ook tevreden met je uiterlijk mag zijn, en een wrang voorbeeld is van de heersende middelmatigheid en hun wenselijkheid.

zondag 9 oktober 2011

Video | Een vrouw moet mooi en triviaal zijn - Relfil blog - TROUW

Video | Een vrouw moet mooi en triviaal zijn - Relfil blog - TROUW: Westerse vrouwen lijken vooral geschikt voor mooie plaatjes. We nemen ze zelden serieus, vindt documentairemaakster Jennifer Newsom. Met 'Miss Representation' luidt ze een nieuwe ronde in het emancipatiedebat in.
Seksualisering, pornoficatie, machocultuur; allemaal kregen ze meer dan eens de schuld van ons gebrek aan emancipatie. Feministe Newsom wijst vooral beschuldigend naar de media.¨

Weer datzelfde eenzijdige verhaal over onderdrukking van vrouwen mbv. een schoonheidsideaal, vooral omdat vrouwen mogen zeggen dat ze iets niet kunnen.
Dat jongeren alleen maar met sex  en carriere bezig zijn, of dat mannen net zo goed aan dat ideaal moeten beantwoorden, of dat de kapitalisering van het uiterlijk (cosmetica, ras!) ook facetten en aanleidingen zijn wordt verzwegen. Dat alle lelijkheid kansloos moet zijn in ons systeem (media of natuur) is algemeen geaccepteerd, hoe dit is gepolitiseerd kan je overal om je heen zien in de fascistische erotiek. Een tegenstand is ondenkbaar op louter rationele gronden of zonder het ervaren te hebben of als het systeem je bedient in je voordeel.
De idealen van de franse revolutie zij geeindigd in: vrijheid, stemrecht en schoonheid.

woensdag 28 september 2011

anti-glamourisme

Er is een nieuwe beweging in europa aan het ontstaan, mensen hebben genoeg van om steeds te moeten beantwoorden aan het laatste schoonheids ideaal, om gefotoshopt te worden, de nieuwste fashion-trend te volgen en elke nieuwe reclame willoos te volgen of om leuk te stralen als je je ongelukkig voelt. Het gaat zelfs verder: om iedere lelijkheid uit schaamte te moeten verbergen achter een commercieel behangetje. De werkelijke veroorzakers van dit vals uiterlijk vertoon zijn de banken, de staat, werkgevers en alle commercieele instellingen, kortom iedereen die de dingen mooier doet voorstellen dan ze zijn. Daarom willen mensen de ongewassen lelijkheid terug op straat. Met de huidige recessie zal weldra blijken hoe groot deze beweging wel niet is.


donderdag 14 juli 2011

Beleving van schoonheid zit vanbinnen

Beleving van schoonheid zit vanbinnen: "

Mensen breken zich al eeuwen het hoofd over schoonheid en lelijkheid, maar het verlossende antwoord lijkt uit de neurobiologische hoek te komen. En wat blijkt? Over smaak valt niet te twisten.


Mooie muziek en mooie visuele kunst worden op dezelfde manier gewaardeerd door het brein. Dat blijkt uit nieuw onderzoek naar de beleving van kunst, gedaan door Semir Zeki, neurobioloog aan het University College London, en collega’s. Volgens Zeki is dat een stap dichter bij een algemene definitie van het vage begrip ‘schoonheid’.


21 gezonde mannelijke en vrouwelijke proefpersonen met verschillende etnische en culturele achtergronden werden voor de studie onderzocht in een MRI-scanner terwijl ze naar afbeeldingen keken of naar muziek luisterden. Eerder hadden ze van dezelfde platen al aangegeven of ze deze ‘mooi’, ‘neutraal’ of ‘lelijk’ vonden. Die oordelen werden vergeleken met de resultaten uit de hersenscan.


Telkens bleek dat de mediale orbitofrontale cortex op de scans oplichtte bij kunst die eerder als ‘mooi’ werd aangemerkt. Opmerkelijk is dat muzikale en visuele kunst het deel voorin de hersenen in gelijke mate lijken te beroeren. “Vrijwel alles kan als kunst worden beschouwd, maar we denken dat alleen creaties die activiteit in de mediale orbitofrontale cortex teweeg brengen als ‘mooi’ kunnen worden geclassificeerd,” zegt Zeki. Daarmee is er natuurlijk geen objectieve definitie voor pracht gesteld, maar het lijkt nu toch bewezen dat discussie over persoonlijke voorkeuren vrij nutteloos is.


Overigens zijn er bij het waarnemen van schoonheid nog andere hersengebieden actief. Op MRI-scans licht bij het aanschouwen van kunst ook het hersengebied op dat vooral met romantiek wordt geassocieerd: de nucleus caudatus. Een relatie tussen de beleving van liefde en de beleving van schoonheid ligt voor de hand, maar moet nog verder worden onderzocht.


Bronnen: Wellcome Trust, PLoS ONE


"

zondag 19 juni 2011

grensverleggend kapitalisme II

Door op schoonheid progressieve belasting te heffen kan men de kloof tussen lelijk en mooi helpen nivelleren, waarschijnlijk is het de enige effectieve manier. Ook nu wordt er op kunst al belasting geheven,dus waarom niet op schoonheid?. De meerwaarde waarvan die schoonheid als erotisch kapitaal altijd al genoten heeft maar in werk, entertainment en sociale kwesties geen enkele eigenlijke merites heeft. De belasting zou kunnen leiden tot zelf-verminkingen vooral boven 40+, maar kan worden ontmoedigd door een teruggaaf van belasting niet toe te kennen.
Aangezien belasting heffen op schoonheid loodrecht staat op de natuurlijke beleving van schoonheid welke onze goedkeuring draagt, zou het effect kunnen zijn dat iedere schone meent dat anderen (ongestraft) nog harder een poot uitgedraaid moeten worden en nog meer van aanbidders profiteren dan nu het geval is, om de te innen belasting te compenseren aan ´giften´.
En met de maakbare mens van tegenwoordig en de toekomst kan iedere ouder zijn baby naar eigen voorkeuren bouwen mbv. genenmanipulatie.
In beide gevallen is de roep om zulk een belasting dus gerechtvaardigd omdat de slachtoffers zich alweer in de onderste esthetische klasse bevinden.
Misschien een financieel ideetje voor italië, griekenland, portugal en spanje?
Extra aanslagen zijn in deze trend omdat men ook nog eens blank, rijk, mannelijk, westers etc. is, niet ondenkbaar of uitgesloten.
Iemand op zijn uiterlijk beoordelen is nogal nazistisch maar in deze hoeft men dan niet meer te vragen naar de inkomsten, en is anti-nazistisch bedoelt. En tevens een enorme vereenvoudiging van de regels. En ook nog eens lekker multiculti. De vraag is alleen wat de standaardmaat zijn moet: een normaal iemand (wie?) of degene met de minste inkomen (dakloze zonder slaaphuis)

zondag 5 juni 2011

De toekomst van: schoonheid

De toekomst van: schoonheid: "
Mooi zijn is erg handig. Je krijgt veel meer aandacht van het andere geslacht, verdient meer en je wordt gelukkiger. Geen wonder dat alles uit de kast wordt getrokken om het uiterlijk waar mensen mee ter wereld komen, in gunstige zin bij te stellen. Welke toekomstige ontwikkelingen zullen lelijkerds veranderen in fotomodellen?



Waarschijnlijk kunnen onze kinderen of kleinkinderen met één druk op de knop het uiterlijk van hun lichaam veranderen.
Waarschijnlijk kunnen onze kinderen of kleinkinderen met één druk op de knop het uiterlijk van hun lichaam veranderen.

Lelijkerds worden onterecht gestraft

Als het op uiterlijk aankomt zijn wij mensen onverbeterlijke racisten. Mensen met symmetrische gezichten en goedgebouwde lichamen doen het op zo ongeveer alle terreinen beter. Als schoolkind krijgen ze al hogere cijfers. Ze zijn rijker, verdienen meer, maken sneller carrière en kennen een gelukkiger liefdesleven. Een politicus met een lelijk gezicht zal nooit een publiekslieveling worden, zoals minister van defensie Hillen merkt. De carrière van TV-presentatrice Katie Piper is afgelopen na een kwaadaardige aanval met zuur door haar ex-vriendje. Een verstandig politicus brengt geregeld een bezoekje aan de schoonheidssalon of plastisch chirurg. Niet te opvallend uiteraard, anders wordt hij voor ijdeltuit versleten.

Geen wonder dat mensen er alles aan doen om er mooier uit te zien. Een groot deel van de reclametijd op televisie wordt besteed aan commercials voor producten om er knapper uit te zien of lekkerder te ruiken. Ook plastische chirurgie breekt steeds meer door. Neuscorrecties, borstvergrotingen (of -verkleiningen), liposuctie worden steeds normaler.

Toekomstige schoonheidsmiddelen

Mensen zijn nu veel oppervlakkiger dan vroeger, omdat ze veel meer mensen tegenkomen en een veel vluchtiger contact met ze hebben. Deze trend zal doorzetten, omdat globalisering en een steeds verder op hol slaande economie het tempo gaan bepalen. Hierdoor zal de rol van uiterlijk nog meer toenemen. Een eerste indruk is belangrijk om een snelle schifting te maken tussen interessant en oninteressant.





Komt schoonheid in de toekomst nog steeds uit een potje? Of krijgen we haar met afstandsbediening?
Komt schoonheid in de toekomst nog steeds uit een potje? Of krijgen we haar met afstandsbediening?


Programmeerbaar haar, lippenstift, nagels en huidskleur

Als gevolg hiervan zullen mensen in eerste instantie nog meer aandacht besteden aan hun uiterlijk. Plastische chirurgie wordt gemeengoed. Mogelijk komen er haarprotheses waarvan de kleur met een afstandsbediening is in te stellen. In een oogwenk van ravenzwart sluik haar naar een roodharige krullenbol, bijvoorbeeld. Dit kan straks ook met lippenstift. Quantum dots krijgen een andere kleur als ze van grootte veranderen. Met nanotechnologie zou je de grootte van quantum dots in lippenstift aan kunnen sturen, bijvoorbeeld door er met een staafje dat een bepaalde frequentie UV-licht uitzendt en ze zo uit laat zetten of juist in doet krimpen. Of wellicht ontwikkelen chemici een type lippenstift dat van kleur verandert als de lichaamstemperatuur stijgt.

Met nagels is dat nog makkelijker. Nagels kunnen worden bedekt met een ‘slim’ materiaal waar zelfs een heel kleine microprocessor in kan worden verwerkt. Ook onze huid kan net als bij kameleons of bepaalde octopussen worden geïmplanteerd met een soort chromoforen, die op commando van kleur kunnen veranderen.Waarschijnlijk komen er behandelingen om de huid duurzaam te verjongen, bijvoorbeeld door de telomeer-klok van cellen terug te zetten. Antirimpelbehandelingen zijn dan niet meer nodig. Als ons hele lichaam een verjongingskuur krijgt,

Lelijkheid als nieuwe trend

Als cosmetica massaal ingezet worden, zal de onderlinge wapenwedloop steeds feller worden. Er zit veel waarheid in het gezegde dat mooie meisjes allemaal op elkaar lijken. Als je van iemand houdt, leer je vanzelf van de lelijke dingen in haar of hem te houden. Waarschijnlijk komt er een protestbeweging van mensen die bewust lelijk willen zijn of hun rimpels willen tonen. Wordt lelijk het nieuwe mooi? Het zou best eens kunnen…
"

Bewust lelijk willen zijn is het protest!
En dubbel beetgenomen want je behoort niet te protesteren en ook niet lelijk te zijn in deze new world order.
Mensen zijn dan ook ook doodsbang dat lelijk eens kan winnen, een angst die makkelijk wordt onderschat. Maar zolang lelijk verliest komt het wel goed. Voor wie hoef je dan niet meer tevragen. Schoonheid en onmenselijkheid lopen al te vaak hand in hand.
De huidige jeugd word al niet meer geleerd om met lelijke mensen om te gaan, omdat hun opvoeders dat niet meer nodig vinden.
Dat is dus de toekomst.
Het enigste wat echt hiertegen helpt is een progressieve schoonheidsbelasting invoeren, dus laat mooie mensen gewoon meer belasting betalen naar gelang ze mooier lijken, dit zal iedere scheefgroei helpen nivelleren.

donderdag 28 april 2011

de verzakelijking van het nieuws in de oude media

Het bericht gisteren over databases waarbij privacy gevoelige gegevens betrokken zijn (tomtom, ps3 en vingerafdrukken) was een samenhangend bericht met een klein schoonheidsfoutje, wat betekent dit voor de kleine man?
Niet op RTL en zelfs niet in het NOS kreeg je erbij te horen hoe men dan kan handelen, waarschijnlijk omdat het drama daardoor ook nog wel eens nieuwswaarde zou kunnen hebben!
Het volgende nieuwsbericht dat mensen hun creditcard niet hebben geblokkeerd of alleen maar een ID aanschaffen is daarmee al in de maak.
Ik zapte toevallig naar het belgische journaal die nog wel het sociaal fatsoen hadden om een zulks te vermelden, hetzelfde fatsoen dat de NOS ook nog wel eens vertoonde 20 jaar geleden.
Of is het de nieuwe norm te verwachten dat iedereen naar zijn internet connectie rent om te zoeken naar cc blokkeren? Hoe wil je zoeken naar iets waarvan je het bestaan niet kon! Informatie is geld, want dat blijkt.
Fijn geregeld voor die 1 miljoen nederlandse alleenstaanden.
En je auto pakken naar sony gaat ook niet omdat je overal je vingerafdrukken achterlaat.
En met de slogan van kabinet bruin: vrijheid en verantwoordelijkheid, is je privacy dus eigenlijk al zo goed als geschaad.
En is terrorismedreiging wel gebruikt als de legale manier om informatie te kapitaliseren.

vrijdag 14 januari 2011

The rules of attraction: the not so golden mean | Gene Expression

The rules of attraction: the not so golden mean | Gene Expression: "
Several people have inquired as to my opinion on the OKCupid post The Mathematics Of Beauty. I’ve blogged data from this dating website in the past, in particular, the differential race consciousness of women vs. men. But that material is a different class than the current post. As I have noted before, there is a robust result in the social science research over the past decade which suggests that women express & reveal more race consciousness than men when it comes dating & mating. The previous OKCupid analysis wasn’t ground-breaking, it simply added some wrinkles into a series of patterns which were replicated in the literature. The current results are different insofar as I haven’t followed the academic literature which relates to this in detail. This matters because unlike most of my peers I’ve done very little online dating (basically 2 weeks in the summer of 2002), and so can’t bring a personal familiarity with the topic to the discussion. To be sure, plenty of my friends have discussed their issues with online dating with me, so I’m not ignorant of the phenomenon. My male friends routinely complain how difficult it is to get the attention of women who are bombarded by messages from all directions. A female friend who is in her mid-30s chronologically, but physically resembles a women in her 20s, has complained how men clearly have automatic age filters set for searches which are working against her.

Let’s start at the beginning. To the left you see a scatter plot of # of messages received by women per month as a function of their rated attractiveness. They controlled for background variables (e.g., race). On the one hand, the results aren’t surprising. You see that more attractive women receive more messages. But on the other hand, the residual (noise) around the trend line is enormous, especially in the top half the distribution. I am personally rather surprised at the enormous variance of message # at the higher ratings. But here’s an important point: this is the mean rating of attractiveness. It turns out there’s a substantial variance around the means of attractiveness for any given mean value. There are two ways to look at this. It seems there is a general consensus about a mean of a distribution as to someone’s attractiveness level. In other words, you don’t have a preponderance of uniform distributions, suggesting that attractiveness is extremely plastic. This is in line with what evolutionary psychologists have found: people from “small scale” societies can ascertain who is, or isn’t, attractive in a set of photos of Europeans. But there’s another part of the story: differences in opinions about physical attractiveness of the same person from the vantage point of outsiders.





To the right you have the top line results. The plot shows the response # as a function of variance of assessments for women at the 80th percentile of attractiveness. As you can see it looks like the number of messages starts to rise as a linear function above the center of the variance range. Below the curve you see an equation which predicts the number of messages as a function of the shape of the distribution. Apparently OKCupid attractiveness measures range from 1 to 5, and the coefficients in front of the values indicate the effect upon the final number of messages. So, if all the men rated a woman a 5, then you’d expect an increase of messages above expectation. The weird thing from the equation is this: according to the model it is better to have everyone evaluate you a 1 than everyone evaluate you a 4. Look at the signs of the coefficient. I don’t personally believe this outcome is valid. In fact, I assume that there’s no one in their data who was rated a 1 by everyone, or, a 4 by everyone. These sorts of models are giving us precise inferences, but the models themselves are only rough correspondences to broader underlying dynamics (which is why people argue over which model better “fits” data and such). Pushing a model to ludicrous extremes doesn’t necessarily give us insight. Rather, it suggests that we should be careful about confusing the model for reality (just as we should be careful about confusing a mean for the totality of the shape of the distribution). I suspect the equation would be different if one constrained the range of attractivenes (e.g., 50th to 100th percentile vs. 25th to 75th percentile), but the qualitative result would hold. The model may be precise, but the inferences we make should be a little less precise.

The authors of the OKCupid post implicitly give a nod to this, illustrating the peculiar pattern of variation in message responses. Their data set indicates that a woman who received more extreme reactions would receive more messages than a woman who received more uniform reactions, even if the latter had a higher average rating than the former. This is certainly counterintuitive. What’s going on here?

First, let’s present the OKCupid explanation:

Suppose you’re a man who’s really into someone. If you suspect other men are uninterested, it means less competition. You therefore have an added incentive to send a message. You might start thinking: maybe she’s lonely. . . maybe she’s just waiting to find a guy who appreciates her. . . at least I won’t get lost in the crowd. . . maybe these small thoughts, plus the fact that you really think she’s hot, prod you to action. You send her the perfectly crafted opening message.

“sup”

On the other hand, a woman with a preponderance of ’4′ votes, someone conventionally cute, but not totally hot, might appear to be more in-demand than she actually is. To the typical man considering her, she’s obviously attractive enough to create the impression that other guys are into her, too. But maybe she’s hot enough for him to throw caution (and grammar) to the wind and send her a message. It’s the curse of being cute.

In some ways this was the model that my college roommate was espousing. His argument was that the key was to find a woman who you found more attractive than the average bear. That way, you were in a better bargaining position to select good mates from this pool of women, who don’t necessarily know their own leverage over you, because they have to assume that you’re the typical male. The “win-win” scenario is where two people perceive each other to be better “catches” than the general population when it comes to looks. There are a lot of such cases presumably because of the residual you see above, but there are plenty of other factors in mates where one can be choosy. By maximizing the disjunction between between population-wide assessment of attractiveness and your own perception of a woman’s attractiveness you can “negotiate” for someone “better” on the other characteristics you value than you otherwise might be able to. If you want to be happy the key isn’t to find a woman you find ugly, it is to find a woman who you value more than the going “market” rate.

Alex Tabarrok has another plausible explanation:

….Rather I think there are certain types of beauty that greatly attract some men but repel others. Analagously, some people will pay hundreds of dollars for an ounce of caviar that other people won’t eat for free. The reason some people love caviar, however, is not that other people dislike it. Instead, it just so happens, that the thing that some people love is the very thing that repels others. We see the same phenomena in art, some people love John Cage, other people would rather listen to nothing at all….

Alex’s model is not totally exclusive of the one OKCupid was espousing. Both of them clearly suggest that distinctiveness matters. Individuals have their own “brands,” and accentuating brands can allow for your “market segment” to target you. Back during my 2 weeks of internet dating I put “atheist” under religion, and indicated that I did not want inquiries from someone who was religious. I was well aware that this was putting me into a “sausage surplus” market, as there seems to be a preponderance of males among those who espouse such frank irreligiosity. But I recall hoping that my honesty about this would at least attract the attention of women who shared a similar disinclination toward religion (this turned out be a good move, a woman who was raised Jehovah’s Witness but had left religion contacted me). That being said, I did have my limits. I did not play up the fact that I was a Republican, as I judged that the pool of atheist Republican women in Portland, Oregon (where I lived at the time), was very small. It must also be admitted that my personal experience is that similar politics is less important in the success of a relationship than a common “metaphysic.” In my case this is partly probably a function of a general weak passion for politics at this stage of my life. But even when I was a very strident libertarian politics was never a litmus test for relationships and friendships.

At this point I’d like to introduce a stylized model. In Survival of the Prettiest Nancy Etcoff introduced me to two different types of beauty. The first you should be well aware of: more symmetry means that you are more attractive. Composites of a range of individuals are almost always more attractive than the individuals themselves. This is attributed to the asymmetry which is introduced in development due stochastic, environmental, and genetic factors. Being lopsided is not a good sign of health, whether the cause is endogenous or exogenous. But there is another sort of beauty: that focused on secondary sexual characteristics, which are sex specific. Symmetrical beauty is applicable in the same manner to both sexes. This secondary sexual characteristic component is not. A powerful robust chin which may indicate rugged good looks in a man does not do so on a woman. Large eyes, a small nose, and a pert mouth, may be attractive on a woman, but they may seem ludicrous on a man (unless you’re Speed Racer). In the case of symmetry being at the mean is the best. But in the case of secondary sexual characteristics exhibiting some deviation from the mean of your sex in one particular direction is probably ideal. Let’s call this “good” deviation.

Finally, there’s a third component. To some extent this is like “non-shared environment” in many behavior genetic models. It’s a whole host of factors thrown together to explain the residual which can not be accounted for by the two other variables. So that’s why I labelled it “X” factor. Probably the easiest sub-component to pick out here are cultural influences as a function of space and time. To the right you see two photos. One is of the Bollywood actress Karisma Kapoor, while the other is of the Indian actress Freida Pinto. To be honest the photo of Ms. Kapoor is probably more flattering when it comes to the range of her photos than that of Ms. Pinto. A large fraction of the reason that Ms. Kapoor is a Bollywood star is contingent. She’s from a showbiz family, and nepotism seems to count for a lot in the film entertainment industry in India and the USA. But another factor is that Ms. Kapoor is extremely “fair” by Indian standards. In contrast, Ms. Pinto is more conventionally Indian looking. My personal experience is that Westerners, and brown folk raised in the West, have a hard time understanding how someone who is as “conventional” looking as Ms. Kapoor could be a leading lady. But she is very unconventional in complexion in South Asia, and in a good way. In contrast, Ms. Pinto is more conventionally good looking. She is of normal coloring for a South Asian. I am willing to bet that most Westerners would judge Ms. Pinto more attractive than Ms. Kapoor without makeup. Anyone who has encountered 19th century Chinese foot binding literary porn will be rather aware of how cultural expectations and norms can reshape and distort beauty standards. In a Western context the shift toward slimness away from a more ample form is often used to illustrate the principle of variance of tastes and standards over time. But these realities should not allow us to forget that common factors do tend to remain invariant. It is famously observed that though the size of the ideal woman in the West has shifted a great deal, the ideal ratio of proportions have moved far less.

But there may be genuine differences which are not so temporally or cultural sensitive. Another component of the third dimension of assessment of attractiveness is probably just individual differences. The domain of behavior genetics, as opposed to evolutionary psychology. There are after all “legs” and “breasts” and “butt” men. Granted, the proportions vary across cultures, but there nevertheless remains a mix in most cultures of preferences. I believe this aspect is the one that may explain much of the pattern in the OKCupid results. There are men who prefer very small breasts, men who prefer corpulent women, and so forth. Whatever the origin of these preferences, even assuming relative cultural invariance in the sample population (I believe this is so for the middle to upper middle class Western target audience of OKCupid) there will remain individual differences of taste and preference, as noted by Alex Tabarrok. Women sharply deviated from the population norm on many traits may produce an average decline in aggregate attractiveness rating, but still may command a premium among the target audience of men who prefer the deviated traits (e.g., attractiveness drops as the number and extremity of piercings increases for the general population, but increases for a minority who find that attractive). Quite often it is preferable to be a second choice, but in this case women who are blandly “cute” may suffer because of the way in which men allocate their time and energy. Dating sites such as OKCupid have many more potential target matches than not, so why not focus on those individuals with whom one is the best match with, instead of the second best? In this way OKCupid is perhaps very different from the small villages or tribes of yore; you have thousands of “first matches.”

Finally, I want to observe something about the images on the OKCupid post. Quite often it seemed that the women who had higher variance ratings used more salient photos, with harsher or higher key lighting. A woman who uses a classic “MySpace angle” photo that’s a touch on the blurry side may get higher ratings than a woman who uses a more crisp image without makeup, but I suspect that many men would prefer the latter to the former. One can’t rate someone lower just for being clever with lighting and selection biasing, but, one may change one’s behavior explicitly and implicitly taking that into account.

In any case, I’ve gone on long enough. I was asked my opinion, and I gave it. What’s your take? (this is not a call for retarded comments by the way. You know who you are)

Image credit: Xavier449, Bollywood Hungama, Lili Ferraz.

"
Wat betreft de voorlaatste alinea over de fotokwaliteit, ook dat is geanalyseerd, zie alhier bij OKCupid, en voor de ¨non-shared environment¨ kan men ook op OKCupid terecht.

Het gaat er volgens mij om dat de aantal ontvangen berichten toeneemt als er een groter meningsverschil over de attractiviteit van de persoon in kwestie bestaat zoals OKCupid beweert en wat betreft de deviatiegraad en de variantiefunctie van OKCupid indien ze wel geldig is: mannen houden niet van ondernemende vrouwen maar wel van impulsieve chicks, weet je dan het resultaat? Dat mannen er ook niet van houden dat ze in een ander cafe zit dan in die ene waar hijzelf zit.

En .4*5 - .5*4 - .1*9 + .9*1 + k= nul berichten maar ook 19 kiezers waarvan 9 haar ondergemiddeld waarderen en 10 haar bovengemiddeld waarderen. En waarom stuurt ook die ene die haar perfect vindt geen bericht? Omdat die 9 die haar met een 4 waarderen ook niks doen, dat is niet counterintuitief, maar normaal als ze aan iedere vinger 10 man heeft waarbij die 9 afwachten wat die ene doet. En bij een ondergemiddelde waardering lijken de kiezers elkaar meer te steunen. Maw. in deze variantie of stemgedrag ontvangt men dus geen berichten.

Er zijn echter 49 manieren waarop 60 kiezers die eenmaal verplicht stemmen en toch nul berichten zullen versturen. Er zijn zelfs 1032 manieren om nul berichten te versturen als niet alle 60 kiezers hun stemmen verdelen en sommige zich dus van stemming onthielden, waardoor het gemiddelde dan zweeft bij 74,52%  kiezers die dan wel eenmaal gestemd hebben.
En bij 5 verstuurde berichten ligt bij vrijwillige deelname aan stemming bij 60 kiezers het aantal manieren van waardering op 1418 en zweeft het gemiddeld aantal kiezers op 73,44%

Voor verschillende populatie grootte kan men de volgende grafiek beschouwen (en k van de formule buiten beschouwing is gelaten) waarbij op de x-as het aantal msgs en op de y-as het aantal varianties in de manier waarop men gewaardeerd kan worden bij dat specifiek aantal msgs (afb1a):
afb 1a
het hoogst aantal verschillende waarderingen (ways) waarbij 15 mensen stemden lag bij 39 manieren (varianties) voor 2 msgs, bij 30 mensen is het maximum 239 manieren wat leidt tot 4 msgs, bij 45 mensen was het maximum 768 manieren voor 8 msgs, bij 60 mensen werd het maximum 1705 manieren ook voor 8 msgs, bij 75 mensen was de kans het grootst door 3119 manieren voor 16 msgs en bij 90 mensen was het maximale bij 5507 manieren ook voor 16 msgs. (afb 1a)
Het zig-zag patroon in de grafiek (afb 1a en 1b) waarbij dus 1 msgs meer word verstuurd bij een langzame vermindering of sprongsgewijze vermeerdering van manieren van waardering kan komen doordat men niet de kans wil laten ontglippen? Dan lijkt het erop dat 4 pogingen ongeveer de maximale moeite zijn, alhoewel het ook afhankelijk van de grootte van de populatie lijkt. (afb 1b)
afb 1b

afb 2

Voor iedere populatie geldt dat de deelname aan stemming steeds begint  onder de 75% (afb 2 en 3) en als 100% van de populatie wordt bereikt (afb 3) dan zijn er ook maximaal nog slechts 4 varianties van waardering. In het begin wil de lijn nog krullen (afb 2) en loopt deelname zelfs nog terug bij de eerste 10 berichten. Maar waarom het aantal varianties soms spronggewijs toeneemt bij een toenemende participatie of betrokkenheid is me niet duidelijk, kritische massa misschien?.
afb 3

Het verschil tussen de verstuurde berichten bij het bereiken van 100% deelname van de verschillende populaties (afb 3) is steeds 13 of 14 msgs. maw. bij 15 mensen meer kan men ongeveer 13 msgs meer verwachten bij 100% deelname.
Om 125 msgs te ontvangen moet dus extrapolerend de populatiegrootte minimaal ongeveer 150 mensen zijn.
afb 4

Op de lijn (afb 4) staan de populatiegroottes waarbij het aantal msgs (x-as) bij het maximale aan varianties (y-as) steeds verdubbelde.
Hoe groter de populatie hoe groter de kans op meer msgs. (afb 5)
afb 5

vrijdag 24 december 2010

Discriminatie lelijke mensen: alledaags racisme

Discriminatie lelijke mensen: alledaags racisme: "
We doen het allemaal onbewust: we trekken mooie mensen voor op lelijkerds. Je reinste racisme. Toch is er nauwelijks iemand die er tegen protesteert.

Elke dag vindt een stille vorm van discriminatie plaats waar geen enkele groep tegen protesteert. Lelijke mensen verdienen, blijkt uit onderzoek, zo’n 20% minder dan mooie mensen, ze komen moeilijk aan een partner en worden door hun medemensen vaak minachtend of met afkeer behandeld.

Knappe mensen verdienen meer, worden vriendelijker behandeld en krijgen meer aandacht van het andere geslacht.
Knappe mensen verdienen meer, worden vriendelijker behandeld en krijgen meer aandacht van het andere geslacht.

Opstellen met een fotootje van een knap kind krijgen een hoger cijfer dan exact hetzelfde opstel met de foto van een lelijk kind. Als acteur of fotomodel, maar ook als politicus, verkoper of manager wordt een carrière veel moeilijker (alhoewel niet onmogelijk).

Kortom: discriminatiecijfers die als ze van toepassing waren op een erkende minderheid in Nederland, hadden geleid tot een spoeddebat of erger.

Niemand zal van zichzelf makkelijk toegeven dat hij of zij lelijk is. Toch zijn wij mensen het, blijkt uit antropologische onderzoeken, over het algemeen redelijk eens over wat mooie of lelijke mensen zijn. Toen vrouwen van een indianenvolk uit de Amazone foto’s van Griekse mannen te zien kregen en werd gevraagd wat de knapste mannen waren, wezen ze dezelfde foto’s aan als westerse vrouwen.

Wat maakt iemand knap of lelijk?

Over het algemeen is het de combinatie van lichaams- en gezichtsdelen wat iemand mooi of lelijk maakt. Mooie mensen hebben een symmetrisch gezicht, een gladde, jonge huid en een atletisch lichaam. Bij vrouwen moet de taille-heup verhouding laag genoeg zijn.

Mooie vrouwen hebben meestal een eivormig gezicht en vochtige lippen, voor vrouwen seksueel aantrekkelijke mannen een hoekig gezicht. Al deze kenmerken komen vooral voor bij gezonde mensen. Volgens evolutiebiologen is de reden dat we zo de partner met het geschiktste genenpakket kunnen selecteren.

Lelijkheid: een erfelijke eigenschap

Hoe we er uitzien is zeer sterk afhankelijk van ons genetisch materiaal. Dingen als haarkleur, huidskleur, bouw van het lichaam, het gezicht en de vorm van de neus, bijvoorbeeld, zijn alle overerfbaar. Iemand kan lelijk zijn door erfelijkheid, door ziekte of door een ongeluk. In feite is discrimineren van lelijke mensen dus racisme.
De carrière van TV-presentatrice Katie Piper is afgelopen na een kwaadaardige aanval met zuur door haar ex-vriendje.
De carrière van TV-presentatrice Katie Piper is afgelopen na een kwaadaardige aanval met zuur door haar ex-vriendje.

De oplossing?

Het beste zou natuurlijk zijn dat wij mensen niet op iemands uiterlijk letten. Helaas zijn wij genetisch zo geprogrammeerd dat wij dat wel doen. De hersens van mannen reageren bijvoorbeeld onbewust opgetogen op mooie vrouwen, de reden dat er mooie pitspoezen worden ingehuurd om dure auto’s en dergelijke te promoten.

Misschien dat in de toekomst plastische operaties voor iedereen die onder een kritieke schoonheidsindex scoort, in het basispakket kunnen komen. Nog een stap verder, en ethisch zeer twijfelachtig, is genetische manipulatie om het uiterlijk van een kind knapper te maken.

Misschien lost het probleem zich wel vanzelf op. De virtuele wereld wordt namelijk steeds belangrijker. Lelijke mensen kunnen een oogverblindend mooie avatar gebruiken of misschien worden er kunstprotheses ontwikkeld, geavanceerdere versies van toupetjes.
"

De laatste 5 zinnen, dus lelijk zijn moet een verloren zaak zijn want lelijk zijn zal maatschappelijk niet resoneren en van lelijkheid moet de liefde dus worden onthouden. Alledaags en dus normaal? Als je ermee geboren bent weet je niet beter, in de hatelijke ethiek van hebzucht waarin hebben belangrijker is dan zijn en het niet gaat om wie je bent, wordt dat als laatste opgemerkt door de alomtegenwoordigheid.
Stroomt er bij alle mensen niet rood bloed door hun aderen?

“If you prick us, do we not bleed? if you tickle us, do we not laugh? if you poison us, do we not die? and if you wrong us, shall we not revenge? If we are like you in the rest, we will resemble you in that”

-william shakespeare
if you greet us, do we not act? if you play us, do we not drink? if you inform us, do we not judge? if you lie us, do we not leave? if you pay us, do we not serve? if you fight us, do we not oppose? if you mock us, do we not hate? if you seek us, do we not look? if you jinxed us, do we not nuts? if you beautify us, do we not suck ? if you fear us, do we not funny? if you used us, do we not need. if you tired us, do we not rest. if you rank us, do we not rank. if you like us, do we not like.  if you join us, do we not forget. if you fail us, do we not creepy. if you regret us, do we not harass.  if you reason us, do we not fake. if you defeat us, do we not puke. if you with us, do we not miss. if you fuck us, do we not help. if you help us, do we not onderstand. if you never us, do we not (k)now. if you hurt us, shall we not care. if you nor us, do we not mark! if you are us, do we not love. if you relief us,  do we not point. if you promise us, do we not wait. if you except us, do we not accept. If we face the party, do we not hypocrite like you are?

PS
 een belangrijk voordeel van lelijk zijn is, is dat knappe straatverkopers je niet snel aanklampen.

dinsdag 1 juni 2010

ugly beauty

Waarschijnlijk kan men het vesrschil tussen schoonheid en lelijkheid mathematisch beter definieren als de mate waarin een risico de kans heeft om te slagen.
En wie vertrouwd(e) er een L(ose) voor de W(in) bij beauty of een W voor de L bij Ugly?
Om op je veertigste erachter te komen dat je nooit bent gekomen! Of in ieder geval dat je na je veertigste nooit meer je verleden tegenkomt.

woensdag 19 mei 2010

hoe wordt je een kansloze zatlap of hoe wordt een kansloze een zatlap of hoe word een zatloze kanslap

Kans is tevens een analogie voor het wantrouwen van de cafeklant en dronkenschap een analogie voor het wantrouwen van de horecaffer.
En van alles boven de 50% grens en het blauwe gedeelte zoeken eist en van de rest van het plaatje komen eist en de eis is alleen maar dat het zien Het liegt.
Plan A is dat je de partner het bed in krijgt voordat je kansen kleiner dan 50% zijn en Plan B is dat je misschien dronken ook een kans hebt
Alle lelijkheid zit onder het diagonaal van de linker bovenhoek tot de rechter onderhoek, alle schoonheid ligt er tegenover.
Alle leugens liggen boven het diagonaal van de linker onderhoek tot de rechter bovenhoek, alle onverenigbaarheid ligt er tegenover
En voor de finishing touch is links warm en rechts koud bezeken en het zowel links als rechts een talentloze zak is gebleven.
En mag de pijn nooit worden gezien, en de blinde geilheid is er doof, en er voor de harteloze (bier)marketing/revolutie dubbel moet betalen.
Niets is erger dan een horecaffer die je als klant nooit serieus genomen heeft maar het zit te belazeren, en dan klaagt over het gebrek aan humor van die klant, en er laten zitten doet als semantische foute puzzels.
En daar waar de kans en dronkenschap elkaar kruisen had men hallo moeten doen, maar liever de onzuiverheid doen belonen.
En het is diefstal, niet omdat je zat wordt, maar omdat die nooit meer zinnig doen worden.

dinsdag 20 april 2010

Mediapolitiek

Mediamatic.net - Mediamatic.net
Nieuwe site gevonden die een blik lijkt te werpen op mediapolitiek, maar wellicht had ik beter het college filosofie en kunst: mediapolitiek kunnen bezoeken.
Jean Baudrillard ken ik van het boek: de fatale strategieen, over simulacrum en illusie. Meer over Baudrillard op deze site
Dat internet noch TV eensluidend zijn over de vulkaan op ijsland is meer dan een incident.
Ik zou dit wel mediapolitiek noemen.
Men hoort alleen over de schade die de vliegtuigen kunnen oplopen, maar niks over het effect van de contrails op de aswolk.
Als die aswolk er in WW2 was geweest, was er dan niet gevlogen?
En de grollen over ijsland op internet zal toch alleen zijn omdat niemand toegang heeft tot de actuele vulkaandata. O wacht, toch wel. Over openheid gesproken.
Om over het schoonheidsideaal van hollywood nog maar te zwijgen, net zoals groepsdruk zwijgend te werk gaat. Over mediapolitiek is echter weinig te vinden, wel over media & politiek maar dat is toch iets anders. De film network (1976) is zo ongeveer de invalshoek die ik zoek, het is in ieder geval iets waarvan je  niet weet of je razend zijn moet of moet walgen. Het is het systeem dat een jeugd  indoctrineert danwel bekeert en jongvolwassene creert van comazuipende funneukende afficionados en drugsgeexalteerde botfeestende fashionistas tot genadeloos sociaal-kritiekloze conformerende liefdeloze toneelspelende zombies. Ach ik ben ook eens jong geweest, geloof ik.

dinsdag 19 januari 2010

prolegomena over de sexuele ongelijkheid


Waarom denkt bij sexuele ongelijkheid ieder aan de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen, terwijl de eigenlijke ongelijkheid zitten moet tussen mooi en lelijk.
Want heeft het zin om iemand sexueel voor te lichten die lelijk genoeg is om als een hond van iedere kandidaat af te trappen? Blijkbaar niet. En de laatste blijven zal ook de laatste zijn.
Vooral met de ruk van de laatste decennia naar plastieke schoonheid, is het tij wel gekeerd en het fundament wel gelegd.
De hele feminisering bereikt nu wel zijn anti-climax, met pretentieuze onafhankelijke stoeipoezen die altijd alles (gedaan) krijgen op de verkeerde merites, en zichzelf feministen noemen. En doen alsof ze sexueel gelijk zijn of dat sexuele gelijkheid mogelijk is, waarmee ze het probleem alleen maar verergerd hebben.

Het is duidelijk dat de assen zijn verschoven is in vgl. met de jaren 60 en 70.
Ik mag dan bijziend zijn maar de werkelijke slachtoffers blijven de lelijkerds.
Daar kan men natuurlijk zelf wat aan doen, maar met wie?
Hoeren leren je de verkeerde les! En de al dan niet gefantaseerde blauwtjes helpen de zaak ook niet. Een eindeloze kringloop is dan het antwoord waarmee je wachten mag, terwijl een ander de een na de andere partner versiert.
Och ja, dat heet tegenwoordig jalouzie!
En het ideaal van een groeps-orgie zonder discriminatie is dan ook zo achterhaald en niet meer van deze tijd.
Sexuele ongelijkheid zoals ik het bedoel is dan ook te darwiniaans om te slechten?
Maar de muren tussen man en vrouw kan wel gesloopt worden? Terwijl dat toch ook zijn wortels in darwin heeft.
En zo wordt het probleem op filosofisch nivo ook doorgeschoven van sociaal-darwinisme naar humanistisch hedonisme.
En behoudt zijn status quo door de oneindige domheid van de mens.
Het lukt met ongewoon vertrouwen, maar wie vertrouwd ongewoon?
En wie gelooft een eeuwige belofte van genot zonder een afspraak?
En wie krijgt de bout op zijn kop?
Hoe sla je een brug tussen mooi en lelijk als de interesse in die kwaliteiten al is bezeken, terwijl je aan het uiterlijk niet echt iets hebt.
En met de sexuale geaardheid ook in de beschouwing nemende is de interesse al helemaal bezeken, want de sociale bewogenheid lijkt daar niets aan te hebben omdat die het verkeerd aanvult.
Dus om het vertrouwen te helen moet het eerst kapot zijn bv. door een stapel verkeerde beslissingen over iemand in het voordeel van mooi.
Het praktische verschil is al dat een schoonheid het zich kan permitteren om degene die haar een schuldgevoel bezorgt weg te smijten samen met het schuldgevoel, ze heeft immers aanbidders genoeg. Terwijl de lelijkheid met die strategie verlaten blijft en alleen achterblijft.
En net zolang je interesse in iets bezeken, tot je niet meer zonder die ene wil. Of dat je in niets bent geintresseerd is bezeken, tot je iets doet. Of dat het hoe met die ene wordt bezeken of de ene met het hoe bezeken wordt.
Op dezelfde wijze als dat je interesse in je partner op het werk word bezeken, omdat je alleen in werk moet zijn geintresseerd of je een vriendin niet waard vinden. Liefde op de werkvloer wordt meestal niet gewaardeerd maar is een voorwerp van spot.
Een ethiek gebaseerd op esthetiek kan alleen maar afschuwelijke fouten bevatten.
De grote humor in grote schoonheid is het lelijkste idee.
Te vaak bleek het ongerijmd en ironie. In de vulgaire taal: op de pik getrapt worden.
En de liefde van lelijk noemen ze weerzin. En weten daarbij het geduld kapot staan te slaan.
Het dom heeft dan plots een naam al wetende dat ook hun gevoel niks vreemds is.
Alleen al de notie dat schoonheid zoveel meer mogelijkheden heeft dan uitsluitend een platonische verstandhouding. Zoveel platonische verstandhoudingen minder!
En van het vleselijke idee, idee of vleselijk moest blijven, en wat overblijft niet meer is dan een slecht spel der verbeelding.
Het verschil in interesse tussen schoonheid en lelijk is als het verschil tussen de rode en de blauwe pil. Welke pil had wie en wat zie je dat ook met die pil?
Sexuele macht vergaren en dan de chantage en pijn liegen.
En de schuld van de eeuwigdurende spijt is het maatschappelijk bedrog.
Die ene schoonheid tegemoet komen die niet zoveel gaf om fysieke aantrekkelijkheid is het andere eind van de weegschaal.
Maar verloochend schoonheid dan het eigenste gevoel of de mainzelmanchen waarmee het je zit te kloten. En wat maakt de liefde laf terwijl alle liedjes over liefde gaan?
Velen doen schoonheid al gratis.
De belofte van eeuwig genot gaat dan ook niet voor iedereen op.

zondag 21 oktober 2007

mooi en slechter?


De hele beeldcultuur creert een metataal die een oppervlakkige gelijkenis heeft met de werkelijkheid. Het model waaraan de werkelijkheid feitelijk steeds weer ontsnapt is de glamour. Die schijnwereld is tot de standaard, norm en ideaal in de beeldcultuur geworden. De schijnwereld van de eeuwige winnares omdat ze het goede, schone en ware zou belichamen. Een schijnwereld die concreet niet valide kan zijn en slechts als abstractie of fantasie bestaat. De eeuwige winnares die steeds wordt belichaamt door een andere mode, hype of trend. Waarin het ware en goede alleen nog maar luxe zijn.
Een beeldcultuur zonder gerechtigheid en die schoonheid als schaarste verkoopt (en de schoonheid wellicht zelfs vernietigd met het betaalmoment).
Waarin alles wat afwijkt van de normen voor het uiterlijk uit de handelsmarkt geostracieerd wordt [1]. Waarin schoonheid elke prijs vragen mag die een gek er voor geeft [2].

Misschien dat vrouwen het slecht hebben maar mooie vrouwen toch niet!?
Of is het omdat ze altijd met foute boel zitten door die jagende mannen?
Blijven die mannen maar jagen door de oppervlakkigheid van die zogenaamde schoonheid?
Mooie vrouwen leveren nauwelijks economische macht in, als receptioniste, secretaresse, presentatrice etc. zijn ze bijna allemaal zelfstandig zolang ze mooi zijn. Net zoals sterke(re) mannen allemaal zelfstandig kunnen zijn als ze vuilnisman, sleuvengraver of houthakker willen zijn en langs de receptie kunnen komen om hun loon.
Elkaar foppen (met de hypocrisie van de baas) lijkt ook zoveel leuker, al zie je er nooit iemand om lachen?
Als een mooie vrouw niet laat zien dat ze het ook wel eens slecht heeft dan is dat (gek genoeg) onverdraaglijk, en haar financiele tegenslag is niet bedoelt. En hoe vaak vind je een schoonheid als dakloze? Feitelijk is ze dus altijd winnaar als ze alleen maar een mooie vrouw wil zijn of het wil gebruiken voor om het even welk doeleind. En aan het zijn of gebruik ervan valt niet te ontsnappen, het kan dus een identiteitsprobleem worden als je liever niet alleen om je schoonheid verstaan wordt. We zijn echter al zover dat de onweerstaanbare vrouw niet genoeg is, het moet ook een man zijn.
Een gesexualiseerde beeldcultuur welke begon bij Freud, Bernays en Jung en die niets meer te maken heeft met het ideaal van de oude grieken is een exploitatie van de wellust. De wellust-managers (m/v) die de mechanisme van Hollywood en andere media gebruiken om hun winsten te maximaliseren mbv. reclame, bombarderen het publiek dagelijks met verkoopleugens. En hoe harder ze liegen hoe mooier het lijkt. De sensatie is het bewijs.

woensdag 9 november 2005

plato

schoonheid leidt tot hebzucht
waarheid leidt tot oorlog
goedheid leidt tot apathie
en waar leidt het geluk heen?

donderdag 8 september 2005

evolutie en orgasmen

Het merkwaardige aan evolutie is dat ook de qualiteit van de orgasmen al gedefinieerd in het DNA moet zijn. En mensen streven naar een orgasme dat beter is dan al de anderen orgasmes. Hoe wordt een 'beter' orgasme doorgegeven als de copulatie (het doorgeven van het genetisch matriaal) en het orgasme (het genot) elkaar niet wederkerig kunnen beinvloeden? Op het moment van het orgasme vind ook een verwekking plaats (men aborteert niet omdat het orgasme niet beter was) en met de verwekking ken ik pas de qualiteit van het orgasme. Ik kan nauwelijks genoten hebben en ermee kroost verwekt hebben. En betere orgasmes kunnen kroostloos blijven. Dus de beste orgasmes hoeven geen nageslacht hebben die ook weer nog betere orgasmes hadden kunnen hebben omdat de genen die het orgasme bepalen genetisch niet zijn doorgeven.
De evolutie heeft dan ook nog niet eens die mensen bevoordeeld die voortdurend aan het klaarkomen zijn (ze bestaan wel, maar we benoemen het met een ziekte en is daarmee dus onwenselijk). Ze bezitten geen hogere posten of meer macht, zijn niet intelligenter en blijven een minderheid etc.
Ook lijken andere perversievelingen geen voorkeur voor het bovenstaande te hebben (nymfomanen etc). Welk natuurlijk selectie mechanisme werkt hier dan? Een partner selecteren op basis van orgasmes gaat niet omdat mensen liegen en omdat de genen al doorgegeven worden tijdens het orgasme (en die dan pas bekend wordt). Hoe evolueerde het orgasme? Begon het bij een enkele mens als afwijking en die daardoor steeds weer sex wou? Orgasmen zijn ook geen reden om bij elkaar te blijven want je kan ze bij iedereen halen.
De wet van de grote getallen zou betekenen dat velen een beter orgasme nastreven en dat Schoonheid slechts weinigen gegeven is. Schoonheid is geen garantie voor een beter orgasme (al maakt de maatschappij dat ons wel wijs). Al lijkt een slecht orgasme voor sommige wel een reden voor levensberoving. Dat zal wel door de verkeerde mond-op-mond reclame en andere leugens veroorzaakt zijn.
Als velen een beter orgasme nastereven zo men (op den duur) een effect mogen verwachten maar de natuur lijkt me niet bepaalt mee te werken. Want heeft ons nageslacht betere orgasmes of hadden de generaties voor ons slechtere orgasmen?
En had dit niet allang veroorzaakt moeten zijn door een verslaving aan het orgasme zelf?
Dooredenerend zou men kunnen denken dat alleen het boven-individuele zich om een orgasme lijkt te bekommeren maar de natuur laat het onverschillig en gebruikt het slechts als (slechte) list. (De consequenties van deze gedachtengang werpen een nieuw complex van verwikkelingen en mogelijkheden op, die niet direct beantwoord kunnen worden zoals: zijn de sociale verhoudingen een (direct) gevolg van ons orgasme?, gaat het alleen om mannelijke orgasmen? etc)
Zou men pas na een try-out van vele orgasmen en waarbij het gemiddelde van het individu boven het populatiegemiddelde ligt besluiten tot verwekking van nageslacht dan is dat een hoop zzaadverspilling en een uitputtende (plezierige?) bezigheid. Dan toch kan juist bij verwekking een orgasme plaatsvinden dat het hele gemiddelde keldert. En dan gaat het gemiddelde dus om een een reeks van orgasmen bij een individu. Waarbij dat ene betere orgasme bij een ander dan ook alles kan verpesten (ook voor partner en al aanwezige kroost). De evolutionaire krachten van trouw en monogamie kunnen dan wel op de schop. En wie selecteert zijn kinderen op de qualiteit van hun orgasme als volwassene? En wat zegt me dat mijn gemiddelde beter is dan het populatiegemiddelde, ik kan evengoed toevallig constant alle slechte orgasmen hebben vergeleken. Toch is het dit wat mensen tegenwoordig lijken te doen al is het dan niet katholiek juist. Veel neuken leert je misschien wel veel orgasmen kennen maar niet iets van opvoeding. Dus je pik of kut achterna rennen zou evolutionair wel eens kunnen uitdraaien op een generatie wiens orgasmen beter zijn dan de voorafgaande generaties, maar omdat ze het allemaal deden werd het betere orgasme door vermenging juist minder goed....of juist niet allemaal deden kwamen de betere orgasmen niet overal even gelijk verspreid voor....
Door het verschil een verweg en misschien onbereikbaar doel?
Het veredelen van orgasmen lijkt alleen nog via genenmanipulatie bereikbaar.
Zinloze drang/streven dus...zelfs als zou blijken dat de qualiteit van het orgasme niet in onze genen is vastgelegd.
Of orgasmes zijn goddelijk en de evolutie natuurlijk? De mens blijft het enige wezen die capabel genoeg is om de natuur iets voor te liegen.
En de vraag blijft dat als we allemaal op (betere) sex jagen waarom is er dan bij alle mensen geen altijddurend orgasme als eigenschap geevolueerd? Waarschijnlijk zijn die individuen met die eigenschap te moe voor sex.